Sympatia czy antypatia, czyli o problemie uczuć

Jedno to oczywiście nazwa uczucia, jakim kogoś darzymy, drugie to określenie naszego ukochanego czy ukochanej lub po prostu chłopaka i dziewczyny. Sympatyczny może być też sprzedawca w sklepie czy osoba, która ustępuję starszej pani miejsca w autobusie. Sympatycznie może nam się z kimś rozmawiać lub kogoś wygląd może być określany jako sympatyczny czyli miły. Zwykle jednak określeniem Sympatia nazywa się właśnie naszą drugą połówkę, innym razem Sympatia natomiast to uczucie jakie rodzi się między ludźmi i określa nie mniej nie więcej, ale miło spędzany czas w wesołej atmosferze. Jak zatem zadbać o taką atmosferę? Wynika to głównie samo z siebie – jeśli z kimś nam dobrze, to bez żadnego wysiłku możemy spędzić czas miło i kiedy dojdzie do pożegnania jest nam po prostu przykro, że zleciał on tak szybko. Sama sympatia do kogoś rodzi się zazwyczaj powoli i najpierw poprzedzona jest serią wewnętrznych i zewnętrznych badań. Żeby ktoś zasłużył na nasze zaufanie musi przejść testy, o których zwykle sam nie wie, a i my wykonujemy je podświadomie, na przykład oceniając kogoś po wyglądzie, zachowaniu i charakterze. Takie czynności wykonywane są automatycznie i często nie mamy na nie wpływy. Sympatia więc jest uczuciem bardzo bogatym i złożonym, bo składa się na wiele czynników, tych zależnych i niezależnych od nas. Między innymi tak zwane braterstwo dusz jest jednym z nich: kiedy spotykamy kogoś, niekiedy mamy uczucie podświadomej, duchowej jedności z druga osobą, a stąd już tylko niewielki krok dzieli nas od sympatii i absolutnego zaufania. Przede wszystkim jest jednak uczuciem pozytywnym, wywołującym jedynie pozytywne emocje. Określenia tego używają też często osoby starsze lub nawet rodzice – przez młodych natomiast uważane jest one za staroświeckie i dość wstydliwe, a już na pewno prowadzi do zażenowania, jest bowiem jednocześnie substytutem tego, co definitywnie podkreśla istniejący między dwojgiem ludzi związek, do tego brzmi bardziej oficjalnie.